Ontmoeting met overleden kind

Contact met ouders van een overleden kind kan nodig zijn, na bijvoorbeeld een miskraam, vroeg geboorte en het overleden kind van een alleen geboren tweeling. Mijn eerste contact met overleden kinderen gaat vele jaren terug, al besefte ik het toen nog niet.

Er kwam een vrouw voor massage en ze voelde zoveel onrust. Tijdens het gesprek zei zij, ik voel me zo schuldig naar mijn zoontje die nu de leeftijd heeft van mijn overleden zoontje. Ik geef hem niet de aandacht en denk veel aan mijn overleden zoontje. Voor het eerst zag ik toen het beeld van een jongetje ongeveer 2 jaar oud met kort blond wat krullend haar. Later liet ze een foto zien met een jongetje met langer haar. Ik zei ik zie een jongetje met korter haar. Ze zei: we hadden het net geknipt voordat hij is overleden. Nu weet ik dat dit aanwijzingen zijn vanuit de geestelijke wereld, dat wist ik toen nog niet.

Eigen ervaringen: Door deze ervaringen is het mij duidelijk is geworden, dat ik vrouwen hierin mag begeleiden en een boodschap mag over brengen. Mijn kleinzoontje is met 6 maanden in de buik van mijn schoondochter tijdens het spelen met de navelstreng overleden. Mijn kleinzoontje is regelmatig aanwezig en begeleidt mij bij contacten met vrouwen in soortgelijke situaties.

Ook vanuit mijn werk met ouderen in de gezondheidszorg kwam ik met veel cliënten in gesprek die vroeger ‘meerdere kinderen verloren waren’, zoals ze zeiden. Er was groot verdriet op hun gezicht te lezen, want er werd vroeger niet over gesproken. In de tijd van nu is het anders: je mag in contact komen met je kind dat in de kosmische wereld is en met het kind contact maken. Het kind wil je meestal ook graag iets duiden of zeggen. Samen praten we erover en kijken of er contact mag zijn. Een sessie duurt 1 uur en we kijken wat er nodig is om in contact te komen.

 

Een ervaring die ik graag wil delen: Een van de vrouwen die ik heb behandeld zegt hierover het volgende: “Je had aangeboden om mijn knie te behandelen na mijn ongeval en je voelde toen dat je niet bij mijn knie moest zijn maar bij mijn buik. Je voelde een groot verdriet en zag toen Amber. Nadien gaf je door dat ik iets in mijn huis moest hebben van haar, maar ik had geen idee. De volgende ochtend zagen we tegelijkertijd het schilderijtje en wisten we precies dat dit het was en kreeg ik kippenvel . Ze had zich aan jou precies zo laten zien met haar hoofd iets schuin als op het schilderijtje. Heel bijzonder en ben je nog heel dankbaar voor deze ervaring. Ze heeft zich trouwens vaker laten horen en zien sinds die tijd.”